منّت خدای عزّ و جلّ را که هوای ما رو داره که وقتی تو وبلاگ فلانی می‌نویسیم و می‌یاد می‌گه «حالا پستت رفته تو اینترنت و خیلی معروف شدی!»، خیلی جاهایی‌مون نسوزه.
آخه خواهر من،
آخه اگه چالش‌های گرامری و خستگی مغزی ما نبود،
اگه من هنوز پلنگ بودم(!)،
اگه …

بی‌خیال اصلن.
تو خوبی. دست شما درد نکنه. خدا به شما هم برکت بده. ما سرمون رو می‌ندازیم پایین و می‌گیم شکر؛ خدا روزی‌رسونه. : )

آره.
زندگی خیلی بزرگ‌تر از حتی کلّ اینترنته. کلّ آدم‌های آنلاین و آفلاین. کلّ نرسیدن‌ها و به «نه»رسیدن‌ها. کلّ تو خواب دویدن‌ها و با خود-لگدی از خواب پریدن‌ها! شما پابلیش‌ت رو بکن. شما پابلیک‌ت رو بکن. شما اصلاً بکن. مهم اینه که تهش من و جیمی و جیغ‌هامون همه رو در می‌نوردیم…

من و جیمی و هزار مایل.
من و جیمی.
نقطه.