تو بخواب مسافر کوچولو
توهّم بوده همه‌ی نق‌هایم؛ به عطسه‌ای می‌پرد.
من سال‌هاست گم شده‌ام و به جان خودت یادم نمی‌یاد این کاغذ پاره را چه‌کسی در جیبم گذاشته.

گفتم شاید آدرس خانه‌ام باشد.
خانه.
برای آدمی که فراموشی دارد می‌گیرد، خانه اولین گام است؛ می‌دانی که.

گفتم شاید آدرس خانه‌ام باشد.
به تو نشان دادم…
گفتم حتماً بلدی و سر صحبت باز می‌شود.

نمی‌دانستم آن‌جا که سکونت داری اسم کوچه‌ها با علی شروع نمی‌شوند آخر!