دنیا اگه سگ بیشتر داشت؛
یا اگه گربه‌هاش، شیری، پلنگی، چیزی بودن؛
یا اگه چشمای آدماش این‌قدر ضعیف نبود؛
یا اگه «دوست» توش جزو وسایل حمل و نقل عمومی نبود؛
یا اگه به‌جای این‌که از بدن آدماش «بو»شون ساطع بشه و در مسیرشون موندگار شه، همین بلا سر لب‌خندشون می‌اومد؛
یا اگه …

نق کم باید بزنم.
احتمالاً یه اثبات نسبتاً پیچیده و بددستِ ریاضیاتیِ محض هست که ثابت کنه اندازه‌ی مجموعه‌ی جملاتی که با «دنیا اگه …» می‌شه ساخت برابر یا مساویه با اندازه‌ی مجموعه‌ی کلیه‌ی جملاتی که با «من اگه …» شروع می‌شن.
و خب شاه‌بیت غزل هم اینه که:
من اگه در همون عنفوان بلوغ، درس «آمادگی دفاعی» رو جدی‌تر می‌گرفتم…