نگفتن‌هایی که اختیارشان دستِ من است؛
نرسیدن‌هایی که اختیارشان دیگر دست من نیست؛
یادم می‌دهند
به‌خوبی بینِ خطوط را بخوانم، بو بکشم، لب‌خندی بزنم و به دندان‌هایم بگویم آرام‌تر باشند و شب‌ها نلرزند.
برای بی‌دار شدن فقط یک‌چیز لازم است – ایمان کافی به‌این‌که بی‌دار می‌شوی
و قطارِ موازی بارِ دیگر به سفر خودش ادامه می‌دهد.