وقتی من و تو،
وقتی با هم هستیم، با هم نمی‌خندیم
یعنی
حداکثر یکی از ما اسپشیال است.

امشب هم لب پنجره می‌نشینم؛
تو باز یا با رفقای سرمست‌‍ت می‌آیی و همه تو را اسپشیال صدا می‌کنند،
یا خسته می‌آیی و من کریپ می‌شوم.

هیچ‌وقت آرزو نکردم اسپشیال باشم،
یا حداقل یادم نمی‌آید.

اما یادم می‌ماند
تمام شب‌هایی را که آرزو کرده‌ام کاش تو
اسپشیال نبودی،
یا حداقل به این سادگی گول خنده‌ها و تشویق‌های‌‍شان را نمی‌خوردی.

هاهاهاها!