یک سال و پنج ماه‌ای می‌شود که در همان شک بین رکعت دو یا شانزده، به‌قول دکتر میم، شنا می‌کنم.
و هنوز نمی‌دانم که لی‌تا باید از من به‌دنیا بیاید یا من از لی‌تا…

این شب‌ها هم، مثل تو، مثل خودِ خودِ خودت، روزی خاطره می‌شود؛
و من می‌مانم و دخترکی که گاهی درون‌م با ذوق بالا پایین می‌پرد،
و من سعی می‌کنم حداقل به‌اندازه‌ی خودش مهربان باش
و بدون کوچک‌ترین منّتی یادش بیاندازم که چه شب‌هایی را تا صبح به‌ذوق دیدن‌ش بی‌دار ماندم این سال‌ها، لی‌تا…

موهای بلند و ابریشمی‌ات،
روزی، (به همین‌زودی)
لی‌تا…