خلاصه‌ی همه‌ی این دو سال می‌شود این‌که
من شاید حالا حالا ها بی‌دار نشوم، اما
دوست دارم وقتی بی‌دار می‌شوم،
صدای چیزهایی که دوست دارم را بشنوم؛
و به بی‌دار بودن خودم افتخار کنم…

همین.