بینِ عدمِ تواناییِ انتقالِ مفاهیمِ منتج‌شده از منطقِ غیرخطیِ توجیه‌کننده‌یِ تناوبِ میانِ دو نمودِ بیرونیِ روی‌کردِ بازخوردانه‌ی من، وقتی آن‌قدر که انتظار داری بلند نمی‌خندم،
و انگ‌های بای‌پُلار،
فقط یکی‌شان فحش است.

و تو بیش‌تر از من دلت برای همه‌مان تنگ می‌شود،
گاهی…