«همین…؟» بعدش یه سکوت یخ‌زده‌ داره. جوری که سوز سکوت گوش رو می‌سوزونه.
«همین…؟!» بعدش گاهی یه تمسخر داره. جوری که سر رو بین دو دست باید گرفت و دوید.
«همین…» بعدش یه نگاه همراه با انتظار داره. یه نگاه همراه با انتظار پذیرش یا رد شدن.
«همین.» ولی دیگه هیچ‌چی بعدش نداره. هیچ‌چی. همین.