حتی در خواب – خواب‌های لوده و دمدمی – هم باید منتظر بمانم
تا دخترک چایی بیاورد!
آن‌قدر نمی‌آورد و نمی‌آورد و نمی‌آورد و قیافه مامانه را (که اولین بارست می‌بینم) زیارت می‌کنم،
که بی‌دار می‌شوم.

کلاً که من نسکافه ایریش کِرِم را ترجیح می‌دم.