آرشیو برای ماه : دسامبر, 2013

09:57 پنجشنبه، 12 دسامبر 13

حدود ۴:۲۰ عصر
مثلاً سه‌شنبه(ی لاشی)
شریعتی تقاطع میرداماد یه ۲۰۰ متر جنوب‌تر، سمت راست خیابون
گرمای لاشی و آفتاب کج و تو-چشمِ تابستون
یک نوشیدنی نسبتاً خنک از یکی از این بغالی‌های خوشگل همون بغل.

من آخه چیکاره باشم که بخوام به مغزم «واقعیت» رو تفهیم کنم؟ این‌که الآن اونجا نیست. و از هر بُعدی حداقل ۱۸۰ درجه فرق داره با اونجا.
ترجیح می‌دم بذارم خودش بزرگ بشه…

بو و صدا و گرمای تاکسی‌های پل‌جناح، پل متروی کرج،
چرت‌های نیمه‌نیمه،
شب مایه‌ی آرامش،
به یادآوردن گذشته و تمام زمان‌هایی که از به یاد آوردن گذشته‌ترش احساس خوبی داشتم…

اوتوپسیکانالیز؟
بام؟ شیب؟ :‌|

عدم تعهد به اجتماع. اجتماعی. باور. باورهای اجتماعی.

افسانه‌های آذربایجان.

الئو،
قیچی هم با خودت بیار از ایران. یه قیچی نرم. که پاره نکنه، فقط آروم جدا کنه. می‌خوایم ببُریم بذاریم رو طاقچه. روشم یه دستمال بکشیم. و تا زمانی که قرار نبود دوباره همت رو از خروجی دهکده المپیک اول بریم صیاد بعد دوربرگردون بزنیم برگردیم یادگار، دست بهش نزنیم.

الئو،
می‌ترسونه‌دم خب…
داره بارون می‌یاد و گِلیه همه‌جا.
بوی بخاری ماشین خودم.
و تویی که همیشه گریزون بودی.
و احساس گناه از خرید کردن توی شهرک غرب.
و نصایح فرشته خانم.
می‌یان و می‌رن…

الئو،
مغز معیوب من داره کم‌کم کنترل اوضاع رو به‌دست می‌گیره. کاملاً هم عقده‌ایه! و قشنگ داره عقده‌هاش رو تخلیه می‌کنه لامصّب… آفتاب رو نمی‌غروبونه، فقط جاش رو عوض می‌کنه طوری که توی چشم من باشه همیشه. طرشت، آریاشهر، شریعتی، دهکده، … و من هی باید راه برم توی این گرما.
الئو،
تو ازش یاد نگیری ها! عقده‌ای بودن اصلاً خوب نیست. انتقام هم جالب نیست! حالا یه چیزی بود گذشت رفت؛ دیگه چرا هم‌ش بزنیم که بدتر بوش …؟!

الئو،
با خودت،
از ایران،
کمی «حال» بیار…
حال ِ استمراری در حال.

08:09 سه شنبه، 3 دسامبر 13

قطارهای شلوغ…
شلوغ پر از خلوتی‌های کوچک…
و صدای جاز لایت‌ای، که برای درمان استرس به همه‌ی ما توصیه شده‌است.
به همراه مزارع گندم طلایی بیرون پنجره، زیر آفتاب، و باد نسبتاً گرمی که از پنجره به داخل می‌آید.

مغز انسان می‌تواند بین واقعیت و خیال گول بخورد.
مغز انسان می‌تواند خودش را گول بزند.
مغز انسان می‌تواند بگریزد ولی گاهی. بدون این‌که بترسد. از خودش. از همه‌ی واقعیت‌ها و تعهدات. از همه‌ی خیال‌ها و کابوس‌ها.

مغز انسان
با جاز
آرام می‌شود.
شل می‌شود.
و کم‌کم گرمای بادی که از سمت مزارع گندم به‌روی صورتش می‌وزد را احساس می‌کند…
در تخت‌خواب.

Aidin, somehow, is a real legal guy, a regular guy; and nothing more, and nothing less.