آرشیو برای ماه : نوامبر, 2006

02:41 شنبه، 25 نوامبر 06

قبل از خواب،
کلید در قفس را دور گردنم آویزان می‌کنم.

می‌دانم، می‌دانم،

می‌دانی؛
قفس، خالی هم که باشد،
حس اقتدار می‌دهد.
به‌شرطی که دم به دقیقه چک‌ش نکنی…

می‌دانی؛
بعضی وقت‌ها این قفس‌ست،
که می‌چرخد و باز می‌کند.

□ □ □

…،
هویج، خرگوش، کود،
هویج، خرگوش، کود،
هویج، خرگوش به‌تر، کود به‌تر،
هویج به‌تر، خرگوش عالی، کود عالی،
هویج عالی، خرگوش عالی، کود عالی،
هویج عالی، خرگوش، کود،

□ □ □

لب‌های خشک
- هر چه‌قدر هم حرفه‌ای باشن -
ازشون صدای سوت در نمی‌یاد…
اما لب‌های تلخ رو،
فقط کافیه خیس‌شون کنی…

□ □ □

تسخیر، از آن چیزهایی‌ست
که دست‌به‌دست می‌شود
ولی تمام نمی‌شود.
حتی تعدّی هم ندارد.
می‌دانی که…

□ □

پشت سر هر مرد موفقی،
یک زن موفق هست؛
و پشت سر هر زن موفقی،
چندین مرد ناموفق؛

برگ‌های هر هِرمی، احتیاج به هرس کردن دارند،
مگر آن‌که شرط بقای درخت را نقض کنند
مثل درخت خرمالو…

درخت خرمالوی حیاط خانه‌ی ما،
- اگر امشب نشکند -
انگیزه‌ی رقابتی شدید‌ی‌ـست برای کلاغ‌ها:
به‌دست آوردن آذوغه،
انتقال آن به جفت مخالف،
تقویت مازاد،
کمی هم لانه‌سازی برای اوقات فراغت…

نه درخت و نه کلاغ‌ها،
انسان، دست‌آموزترین است.

□ □ □

وقتی شما یک اسب وحشی را رام می‌کنید،
برای این‌که همگان اذغان داشته باشند که شما یک «رام‌کننده‌ی اسب حرفه‌ای» هستید،
هیچ لزومی ندارد اسب‌تان وحشی باشد؛
هیچ لزومی ندارد حتی، که اسب باشد؛
فقط کافی‌ست موجود باشد رام‌شدنی‌ای،
که وقتی به خستگی شما پی بُرد، نیمه‌ی رام‌شده‌اش را بروز دهد — بدون این‌که پشت ابر پنهان بماند، یا شما مجبور باشید یک ۱۴ روز دیگر صبر کنید.

وقتی شما رام می‌شوید،
لزومی ندارد مقاومت کنید؛
یا حتی اعتراف به این‌که دفعه‌ی اول‌تان نیست
- با این‌که ممکن‌ست از دردش بکاهد -
کافی‌ست صرفاً وقتی احساس خستگی کردید،
یا دیدید انگار آخرش هست،
رو به دوربین دست تکان بدهید.
لزومی ندارد اعترافی بکنید؛
یا حتی مقاومتی در برابر رام شدن برای بار سوم.

وقتی شما پای تی.وی لحظات خستگی‌تان را به‌در می‌کنید،
و شاهد رام شدن موجودات زنده و نیمه زنده
توسط سایر موجودات پیش‌تر-رام‌شده هستید،
لازم نیست احساس خاصی داشته باشد
و یا حتی تلاش کنید چیزی را به‌یاد بیاورید؛
حتی خاطره‌ی اولین رام شدن‌تان،
حتی خاطره‌ی اولین رام کردن‌تان — اگر جنبه‌ی انتقام‌جویی نسبی بدون مرجع هم داشته باشد.

بیایید به نیمه‌ی دیگرش – که آن‌هم سایه‌روشن است – نگاه کنیم؛
رام‌شدن آغاز یک تمدن دوباره ا‌ست؛
وقتی همه‌چیز از قبل تنظیم شده و شما
- بدون این‌که چرخه‌ای از تکامل را طی کند -
یک گام به جلو برمی‌دارید و به نیمه‌ی عقبی‌تان که هنوز از خط رد نشده
حتی نگاه هم نمی‌کنید.

این طور نیست؟

02:42 دوشنبه، 20 نوامبر 06

بیا با من برقص.
ببین، دیگه نمی‌ترسم! آهای، با تو هستم دوست من. حالا نوبت توئه. یا بترس، یا تفنگ‌ـت رو بذار زیر پاهات.
بالا، بالا، بالاتر!

با من برقص.
هنوز این‌جا سرده. یعنی نوبت آتیش‌ـه. تنگ غروب گذشته. ماهی‌ها تو یخچال‌ـن، تو دریا، تو فِر. اما تو فقط این‌جایی، نه تو دریا، نه تو فر.
بیدار شو، بیدار شو!

برقص.
لزومی نداره تا ته اتاق بری تا برسی به دیوار. بعد در دو بعد گسترش پیدا کنی و اسم‌ـش رو بذاری زندان. برای رقصیدن، یه استوانه هم کافیه. من…
من؟
من نگات می‌کنم. استوانه‌ی خالی که رقصیدن نداره. حیف که من و تو، بدون استوانه هم بلدیم برقصیم. و این اوج بی‌نظمی‌ـه؛ وقتی قراره ما پایه‌گذار رقص‌های کوپل بدون اسلحه باشیم.
ما…
ما؟
ما.

□ □ □

خواب مزرعه می‌بینم.
مترسک برای گندم‌ها یک قهرمان واقعی ا‌ست؛
گندم‌ها برای مترسک نیز.

هه،
استثمار!

کلاغ پیر خواب می‌بیند،
شکست کُمُن وقتی‌ست که کلاغی پیش پای مترسک بمیرد.
آن‌وقت هیچ‌کس باور نمی‌کند،
مترسک را نباید تشویق کرد.

خواب مزرعه می‌بینم و
همه‌چیز روی سایلنت می‌گذرد؛
جز غروب آفتاب که لای گندم‌ها گم می‌شود و
گندم‌هایی که لای پیانو.
همان به‌تر که هیچ‌کس نمی‌داند مترسک بلد‌ست پیانو بزند یا نه.

□ □

مزرعه هم تمام می‌شود.
دلم برای عکس‌های‌ـم تنگ می‌شود.
ما تصنعی نیستیم.
ما (هم) می‌میریم.

با بیل زدن تو این مزرعه، نه کسی تا حالا پیانیست شده، نه کابوی، نه حتی بیل‌زن حرفه‌ای. درخت نون هم اگه می‌شد کاشت، باز باس واسه‌اش بیل می‌زدیم.

□ □

لود می‌شی؛
من نشسته‌م و با کمر خمیده نگات می‌کنم. از بالا تا پایین لود می‌شی؛ بعد اُتو ری‌سایز می‌شی و بعد من می‌بندم‌ت.

□ □ □

هنوز هم دست‌هایم، …
هنوز هم سرم میان دست‌هایم جا می‌شود؛
وقتی انگشت‌ان‌ـم را تا انتها کشیده نگاه می‌دارم.

و می‌ترسم،
و دستانم می‌ترسند و باز‌تر می‌شوند
و سرم می‌ترسد و بیش‌تر جایش می‌شود…

و تو هنوز آن‌جا ایستاده‌ای و داری دورتر می‌شوی؛
شاید داری بالا می‌روی،
که دست‌هایم، بزرگ‌تر
و سرم، کوچک‌تر می‌شوند
به چشم تو…

□ □ □

احمقانه‌تر از آن‌ست که «زیرو سام» باشد.
اما هست؛ حتی وقتی تو خوش‌بختی و من، خوش‌بخت‌ترین…
حتی وقتی می‌فهمم تو خوش‌بخت‌ترین‌ی و خوش‌بخت می‌مانم…
حتی وقتی می‌فهمم تو خوش‌بخت‌ترین‌ی و خوش‌بخت‌ترین می‌مانم…
با این‌که فرسنگ‌ها سال نوری دوری؛
با این‌که فرسنگ‌ها سال دوری؛

اما من هر شب خواب می‌بینم،
ما نزدیک‌یم و صرفاً خوش‌بخت‌تر.

□ □ □

شب می‌شه و بر می‌گردیم خونه.
هنوز آلفرد از من ترسناک‌تره. و من از اریک به‌درد‌بخورتر! اینا رو مردم می‌گن؛ و ولگردهای خمار هم تأیید می‌کنن!

شب می‌شه و زودتر از این‌که بجنبیم می‌رسیم خونه؛
تف به روح هرچی نوامبر ناخواسته‌س،
تف به روح هرچی جمعه‌ی لاشی‌ـه،
تف به روع هرچی اِستَکِ متناهی‌ـه که از همه‌ی اِستک‌های نامتناهی بیش‌تر کِش می‌یاد.

از وقتی گند خورده تو همه‌چی، دیگه آدم حتی اگه بخواد هم نمی‌تونه بفهمه کِی شب می‌شه…
نصفه‌شب پا می‌شی، می‌بینی شبه. نگاه به ساعت می‌کنی، می‌بینی عمراً اگه شب باشه. یه غلت می‌زنی، می‌بینی اس.ام.اس رسیده که بدجوری شبه. کَلِندر رو ریویو می‌کنی می‌بینی تا شب خیلی باید مونده باشه. آرزو می‌کنی خواب‌ـت ببره، یادت می‌یاد اگه شب نباشه، می‌ره به‌ـت. این وسط خودت هم گیر می‌کنی که نکنه دوباره داری خواب می‌بینی آیا، که خواب می‌بینی. و وقتی برای آخرین بار بیدار می‌شی، برات تنها چیزی که مهم نیست شب بودنه.

شبِ چی‌چی‌ـم به‌خیر؟ به‌خدا اگه پشت در اتاقم هم بزنم «به‌جای مرتب کردن اتاق، فقط بیدارم کنین»، فردا صبح یه هفته عزای عمومی می‌شه و من باز خواب می‌مونم.
شبِ خودت به‌خیر.

بیدار می‌شم و تمنا می‌کنم که شب باشه. شبه. می‌دونم آرزوی من نبوده، شاید باز توی تخمین زدنم گند زدم.
می‌خوابم و می‌دونم وقتی بیدار شم صبح شده. تو خواب تمنا می‌کنم. یکی می‌ندازدم بیرون. صبح شده این‌جا. می‌خوابم و تمنا می‌کنم. شبه هنوز اون‌جا.

□ □ □

سپتامبر،
پَر.
اکتبر،
پَر.
نوامبر،
پَر؟
نوامبر که پر نداره؛
فقط وقتی تموم می‌شه که حس می‌کند چه‌قدر یازده ماه انتظار زیاده…

گریه‌م می‌گیره. نوامبر مگه چن روزه که نصف‌ش بخواد گذشته باشه؟ می‌شنوی. سال‌هاست که نه قهوه خوردم، نه دود، نه کتک. گریه‌م می‌گیره و بیست سال دیگه هم به همین خرفتی می‌گذره.
اگه می‌خواست حماسه بشه، تا حالا باید یا زن گرفته بودم، یا زیر یکی از همین تریلی‌ها له شده بودم.
لطفاً پس از شنیدن صدای بوق (شما) (هم) گریه کنید.

تا بیایم اینیشیالایزش کنیم، سه روزش گذشته؛
چهار روزش‌م که یا یک‌شنبه‌ست یا جمعه؛
سه روز آخرش هم می‌ره واسه دیستراکشن؛
یه هفته‌ش هم که پـِرت لاعلاج قضیه‌ست، یا قرص یا بی‌خیالی؛
هشت روزش‌م که بخوای نخوای، خوابی؛

خلاصه این‌که نوامبر اکچوالی یه روزش اِو یلبل‌ـه؛
که اون‌ـم دیروز بود
و تو – حتی با این‌که از فاصله‌ی ماکروسکوپی دیدیم –
یادت رفت زنگ بزنی و تبریک بگی…

□ □ □

نگاه‌ کن دوست من؛
خوش‌بختی در همین نیم‌وجبی ماست.
دست‌ـت را که بلند کنی،
بعد بچرخی
و نگویی‌ «امسال که بگذرد، نه، ان‌شاءالله سال آینده …»
حس‌ـش می‌کنی.
شب‌ِ من هم به‌خیر!

خوش‌بختی از رو دیوار، پر می‌کشه تو کوچه…

خوش‌بختی در یک‌‌قدمی‌ست؛
فقط حیف که ما از روی‌‌ـش پریده‌ایم.
حیف که فقط ما از روی‌ـش پریده‌ایم.
یادمان باشد…

باز پای تی وی خوابم می‌برد
بیدار می‌شوم و یادم می‌افتد باید هرچه زودتر بخوابم؛
این آخر خط است.
فردا صبح خواب می‌مانم، وگرنه.
روی تخت، زیر تخت…
باز جا مانده — اگر گم نشده باشد،
خوش‌بختی…

خوابم برده‌ست؛
خسته بوده‌ام حتماً.
و خوش‌بخت؛
لای یکی از همین «من خوش‌بخت هستم»های زیرپوستی.
لای یکی از همین شب‌های عمیق خوش‌بختی،

وقتی که خواب بودم…

خسته‌بوده‌ام حتماً…

□ □ □

گم شدن در جنگل که پستی نمی‌خواهد؛
کافی‌ست یکی از همان حرفه‌ای‌های‌ـش را سفارش بدهی
- با رنگ، سایز و عمق دلخواه -
بعد اوقات فراغت‌ـت بروی و دعا کنی که باران بیاید تا ردت را کفتارها هم گم کنند…

گم شدن کف اقیانوس که هنرمندی نمی‌خواهد؛
می‌شینی دعا می‌کنی تا گریه‌ات بگیرد و
هر هزار و هشتصد سال یک‌بار، یک کشتی روی‌ـت غرق شود
- تا تنها نمانی و بیش‌تر گریه‌ت نگیرد -
بعد آن زیر داد می‌زنی و دعا می‌کنی که حباب‌های‌ـت تا بالا دوام بیارند و
بغض‌شان نترکد…

گم شدن در همین زندگی سه در چهار که انزجار نمی‌خواهد؛
جواب تمام پیش‌نهادها، بله می‌شود؛
جواب تمام اس‌.ام.اس ها، می تو؛
همه‌ی ول‌خرجی‌ها را دایورت می‌کنی به اقتضا؛
همه‌ی شکست‌ها را روی اسکرول‌بار نصب می‌کنی؛
آخر سر هم با توکل به رحمت الهی، همه‌چیز را بررسی می‌کنی تا مطمئن بشوی، کلید نه زیر گلدان است، نه توی صندوق پست…

Aidin, somehow, is a real legal guy, a regular guy; and nothing more, and nothing less.